Een dag in de supermarkt

Of ik de ajuingelei wist staan. Ge weet wel, die goeie? Die wist ik niet staan, nee. Ik wist met moeite de ladder die ik net wegzette nog staan. En was er ook niet meer zeker van of mijn hoofd nog vast zat aan mijn romp. Maar ik wilde wel mee gaan zoeken.

Vijf minuten eerder zat ik naast de vernoemde ladder Philadelphia te sorteren op vervaldatum toen een man op mijn schouder tikte. Ik dacht eerst dat er een potje smeerkaas naar beneden was gevallen. Want God mag weten hoeveel dingen ik die dag heb laten vallen. Ik ben na 63 gestopt met tellen. Pas toen ik twee tikken kreeg, begreep ik dat er iemand op mijn schouder stond te trommelen. Of ik de vervaldatum kon lezen, want die drukken ze veels te klein juffrouw, een oude mens kan zo toch geen boodschappen doen? Tevreden met mijn antwoord – 10 februari? Daar ga ik lang geniet van hebben! – zette hij zijn weg door de winkel verder.

Ik zocht die dag mee naar lightyoghurt (voor de goede voornemens), welk broodje die middag het lekkerst zou zijn (en neem zelf ook iets) en goede voornemens voor bij die fles cava (want zonder is ook maar zielig). Ik zag mensen nadenken, overleggen, bolle kaken blazen, vergelijken, vingers tellen, neuzeneuzen, zuchten en gekke bekken trekken. Ik hoorde hen zeggen dat ik niet in de weg zat, blijf maar zitten meiske. Ik werd onzacht opzij geduwd wanneer ik wel in de weg zat. Ik kreeg een knipoog en een roloog. Ik kreeg een lach en een grimas. Ik lachte terug en probeerde niet te hard te grimassen wanneer ik nog maar eens met een breekmes in mijn vingers sneed.

Mijn laatste zoektocht was die naar de ajuingelei. Het oudere koppel liep achter me aan en ik weet niet wie harder met zijn voeten sleepte – zij of ik. Ik was behoorlijk moe. Eerlijk gezegd was ik pompaf. Maar dat was ik op slag vergeten toen ik de gelei vond. Zij kneep in mijn arm en hij klapte in zijn handen. Ze bedankten me alsof ik een verloren zoon had opgespoord. Hun pretoogjes vergezelden me die avond naar huis. En dat terwijl ik in de verste verte geen gelei lust.

Met de eindejaarsfeesten gaan de medewerkers van de centrale diensten van Carrefour een dag meehelpen in een winkel. Dat vind ik een fijn initiatief. Je leert je collega’s, klanten en job beter kennen. En je ziet wat hard werken is. Al mijn petjes af voor de medewerkers van onze winkels die er dag in dag uit voor zorgen dat wij met zijn allen onze boodschappen kunnen doen.

About Veerle

Persoonlijke blog. Mijmeringen en belevenissen. Voorkeuren en frustraties. Ik haak alles wat je wilt. Een sjaal, een knuffelbeer, een nieuw lief.
This entry was posted in Echt gebeurd. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>