Komt een vrouw bij de osteopaat

Ik lig met mijn hoofd door het gat in de massagetafel van mijn osteopaat. Hij heeft alles wat verkeerd zat gekraakt, gerokken en op zijn plaats geduwd en geeft mijn ruggengraat net een paar laatste duwtjes wanneer ik een raar geluid hoor. Ik kan niet thuisbrengen of het mijn maag of een keffende hond is en begin wat te schuifelen.

Mijn lichaam gedijt niet goed in (de buurt van) medisch materiaal. Mijn zweetklieren lopen over, mijn speekselklieren drogen uit, mijn ogen durven al eens te lekken en mijn darmen zijn zo onbetrouwbaar als de neten. In volgorde van verschijning ben ik bijzonder waakzaam voor okselvijvers, stinkadem, waterlanders en zenuwscheetjes. Hoe vriendelijk de zorgverlener in kwestie ook beweert dat hij al erger heeft gezien, ik heb er toch elke keer mijn twijfels bij.

Wanneer mijn maag dus begint op te spelen – het kunnen ook mijn darmen zijn, na al dat gehutsel herken ik onder van boven niet meer – verwacht ik op zijn minst een zure oprisping die naar alles behalve rozen geurt. Al schuifelend probeer ik de druk op mijn buikwand te verlichten om het euvel te voorkomen, maar ik word aangespoord om nog even stil te liggen. Die man schijnt niet te begrijpen met welk vuur hij speelt. Dus ik probeer het nog eens, subtieler, en duw enkel nog mijn kont de lucht in.

Er gebeuren vier dingen. Een: mijn maag lijkt mijn keel in te schieten en de schrik grijpt me om het hart. Wat als het niet bij een oprisping blijft, maar mijn lunch, inclusief chocoladepuddinkje, meekomt? Twee: mijn volledige gewicht lijkt om mijn voorhoofd te steunen en ik denk dat ik de hoofdsteun van de massagetafel hoor kraken. Drie: mijn onderrug schiet in een kramp en in plaats van de arm van de tafel grijp ik die van mijn osteopaat vast. Vier: buiten begint een keffer hysterisch te blaffen.

“Het is precies nog niet over,” merkt mijn osteopaat droogjes op terwijl ik mijn nagels uit zijn bovenarm trek. Dat ik van de tafel mag komen om een nieuwe afspraak vast te leggen. Onderweg naar buiten loop ik langs een spiegel. De ovale opening van de massagetafel loopt als een treiterig paasei over mijn gezicht en mijn froefroe staat recht omhoog. Op mijn voorhoofd zit een dikke, rode streep. Ik ben er zo goed als zeker van dat die spiegel nog nooit erger heeft gezien. Omdat gedeelde smart halve smart is en you’ve got to laugh en al, neem ik een selfie en stuur die naar het thuisfront: “Ik wil een troostmassage.”

About Veerle

Persoonlijke blog. Mijmeringen en belevenissen. Voorkeuren en frustraties. Ik haak alles wat je wilt. Een sjaal, een knuffelbeer, een nieuw lief.
This entry was posted in Echt gebeurd. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>