From Thailand with love

Ik haat vliegen. Te weinig plaats, suizende oren, en dan zwijgen we nog over de stinkende mensen. Op de vlucht naar Mumbai werd ik letterlijk omringd door blote voeten met teenringen. In het vliegtuig van Mumbai naar Bangkok wist ik dan weer dat de Indiër naast mij wakker was wanneer hij aan het boeren sloeg. En dan heb ik het niet over een burpje. Weergalmende knallers waren het. Was ik niet elke keer half in het gangpad gaan hangen van walging, dan had ik ongetwijfeld curry geroken. Horror.

Nu schrijven we dag 6 in Thailand, het land van de eeuwige glimlach. Al is die glimlach meestal een grimas heb ik de indruk. Er zijn nog maar een zestal mensen oprecht vriendelijk geweest. De anderen waren hooguit gespeeld vriendelijk om een tuktukrit (cheap, my friend), een prul (beautiful!) of een pingpongpussyshow (hot!) verkocht te krijgen. Hoe zou je zelf zijn als je land platgelopen wordt door toeristen en je zelf geen nagel hebt om aan je kont te krabben. Wij steunen de economie dus met veel plezier, maar trop is te veel. Voor de honderd meter naar de volgende tempel heb ik geen tuktuk nodig, dank u, ook al zweet ik me hier kapot. En voor een taxirit die volgens de meter 81 baht kost, betaal ik er geen 300. Daar kunnen ze helaas echt niet mee lachen. Of net wel, want meestal rijden ze lachend weg. Maar de aanhouder wint. Al knijp je hem de hele rit omdat de chauffeur je uit wraak naar een donker steegje vol ladyboys zou kunnen rijden. Al kan dat eens leuk zijn, want ik vind die omgebouwde creaturen hier precies niet. Of ik ben naïef en kijk er gewoon over, dat kan ook.

Bangkok was alles waar we voor gewaarschuwd waren: warm en druk. Het huis van Jim Thompson is gelukkig een oase van rust in Chinatown. Een aanrader, al staat zijn huis vol met dingen uit andere landen (marmeren vloeren uit Italië, beelden uit China, een luster uit België) dus is het nog de vraag hoe Thais het daar allemaal is.

Wat zeker 100% Thais was, was de treinrit van Ayutthaya naar Lopburi. De trein had bijna 2 uur vertraging, maar daar keek niemand van op. Bij ons kan een trein niet vertrekken als er ook maar iets scheelt met één van de deuren. Hier rijden ze met alle deuren open en hangen de mensen uit de open deuren terwijl de trein rijdt. Wij stonden in een gangetje tussen twee wagons, waar we elke 4 minuten met rugzakken en al uit de weg moesten voor iemand die drank, gebakken kip, fruit of eieren verkocht. Twee vrouwen hebben me ongegeneerd op de kont gekletst omdat het niet snel genoeg ging naar hun zin. Het is eens iets anders. Al heb ik ze wel terug gekletst. Want ook in een warme, overvolle trein is trop te veel. Benieuwd wat we nog tegenkomen.

Onze tips op een rijtje (PDF): Thailandtips

Ayutthaya

Sukhothai

Ayutthaya

Koninklijk Paleis Bangkok

sprinkhaan eten

About Veerle

Persoonlijke blog. Mijmeringen en belevenissen. Voorkeuren en frustraties. Ik haak alles wat je wilt. Een sjaal, een knuffelbeer, een nieuw lief.
This entry was posted in Buitenland and tagged , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>