Ik, hoer van Babylon

Naar het toilet gaan in het vliegtuig als je aan smetvrees lijdt, doe je zo. Je opent de deur met je rechterhand. De klink is nat en je kunt alleen maar hopen dat dat komt omdat de persoon voor jou zijn handen heeft gewassen. Je broek doe je open met je linkerhand, want je wilt niet dat die viezigheid aan je broeksknop komt te zitten. Je gaat uiteraard niet op de bril zitten en net wanneer je knieën beginnen te knikken, ben je bijna klaar. Hoeraatje voor je dijspieren. En dan gebeurt het. Door een plotse turbulentiestoot knal je met je kop (de volledige kaak, jawel) tegen de deur, waar je vakkundig vijf centimeter van verwijderd was gebleven, en pis je de 30 vierkante centimeter vloer en je schoenen onder met het laatste beetje dat nog in je blaas zat. Wanneer je de boel eindelijk proper hebt gekregen, staat er een rij te wachten tot aan je zitplaats, dus raak je ook nog eens al die mensen op één of andere manier aan terwijl je je terug naar je zetel worstelt. Van zodra je zit, besef je dat je je kaak niet gewassen hebt, dus ga je weer in de rij staan.

Dat ik geen fan ben van vliegen, had ik al gezegd. Er zit altijd wel een snurker, stinkerd of huilend kind in de buurt. Of je buurman moet zonodig naar de wc wanneer jij net in slaap gevallen bent. Top allemaal. Al ben ik ook lang niet de persoon die je naast je wilt hebben zitten in een vliegtuig. Zo ga ik twintig keer naar de wc (zie hierboven) en verveel ik me snel. En het ergst van al: boven 8000 kilometer hoogte ben ik 8000 keer lomper dan op de grond. Wie me een beetje kent, weet dat dat kan tellen. Wie me niet kent: stel me eender wanneer de vraag en ik kan je gemiddeld 3 blauwe plekken tonen waarvan ik niet weet hoe ik eraan kom.

Hij kan hier niet getuigen omdat ik mij na het landen zo snel mogelijk uit de voeten heb gemaakt, maar de man die naast me zat op de vlucht naar Dubai vorige herfst kan alles bevestigen. Hij was moslim, inclusief speciale kleren en een koran waar hij met een richeltje van achter naar voor in zat te lezen. Niks op tegen, maar na hem drie keer onderbroken te hebben om naar de wc te gaan (zie hierboven), durfde ik het toch geen vierde keer meer vragen. Ik wilde hem niet kwaad maken. Je weet maar nooit.

Maar toen kwamen ze rond met drinken en zakjes nootjes. Na een kort innerlijk gevecht (kleine blaas, dus weer pipi versus droge keel van de airco), nam ik het eten en drinken aan. Ik slaagde erin om op één na alle nootjes in mijn mond te steken en te drinken zonder morsen. Trots en proper (die mensen hebben het graag proper, hij zou waarschijnlijk blij geweest zijn als ik mijn handwasritueel had uitgelegd) verzamelde ik de lege verpakkingen in mijn leeg bekertje. Toen de stewardess kwam, reikte ik haar het bekertje aan met mijn vinger er bovenop om de verpakkingen in het bekertje te houden. Haar ooghandcoördinatie bleek op die hoogte helaas nog belabberder dan de mijne, wat best een handicap is met zo’n beroep, maar kom, en zij plaatste haar vinger niét op het bekertje. Als een duivel uit een doosje sprongen de papiertjes er dus uit… recht in de schoot van mijn moslimbuur.

Ik ben een flink meisje, durf ‘s avonds alleen door de Marollen lopen in Brussel, maar toen kneep ik hem. Ik had twee opties. Als ik alles uit zijn schoot en kruis zou grabbelen, zou ik doorgaan voor de hoer van Babylon (of welke stad is dat bij de moslims?) en had ik het vlaggen. Deed ik dat niet, dan was ik respectloos en provoceerde ik en had ik het ook vlaggen. Ik keek naar de stewardess voor hulp, maar die negeerde mij straal. Terwijl het eigenlijk haar fout was. Trut. Uiteindelijk heeft die mens zelf de rommel uit zijn schoot gevist en heb ik me geëxcuseerd in het Engels en het Frans. Er kwam geen reactie. De vijf volgende uren heb ik mijn blaas door middel van zelfhypnose proberen te bedwingen. De kans dat iemand het zou merken als ik gewoon in mijn stoel zou pissen, leek me iets te groot, dus heb ik het maar zo gelaten. Als mijn buur gezien heeft hoe ik dubbelgeplooid het vliegtuig uitgestrompeld ben, heeft hij misschien geconcludeerd dat er iets mis was met mij en het mij alsnog vergeven. Ik kan alleen maar hopen dat hij geen zeven plagen mijn richting uit heeft gestuurd.

Laat het dus duidelijk zijn: ik haat vliegen. Gaat er iemand werk maken van teletransportatie, of moeten de belastingen daar eerst voor omhoog?

About Veerle

Persoonlijke blog. Mijmeringen en belevenissen. Voorkeuren en frustraties. Ik haak alles wat je wilt. Een sjaal, een knuffelbeer, een nieuw lief.
This entry was posted in Buitenland and tagged , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>