Twitterstory

Als je tweets combineert, moet je niet meer zoeken naar inspiratie voor een verhaal. De ontmoeting van beide tweeps berust enkel op mijn eigen verbeelding. Dat van die urine en die spin is waarachtig en echt. Zoiets kun je niet verzinnen.

Bram liep met gebogen hoofd door de regen en vroeg zich af of aan het gewicht en de vorm van de plastic tas in zijn hand te zien was dat hij een potje van zijn eigen urine met zich meedroeg. Niet dat het hem veel kon schelen. Want niemand zou erachter komen. Mijmerend over het begin van een roman die in de poëzie van het moment zat, stak hij zijn vrije hand wat dieper in zijn jaszak en versnelde zijn pas. Als het labo al dicht was, moest die urine mee naar zijn volgende afspraak. Dat zou helemaal belachelijk zijn. Snel ging hij de hoek om.

Ook Tamara liep snel door de regen, weg van haar appartement. Niet dat die enorme spin die ze net had verpletterd vrienden had die haar konden achtervolgen, maar het idee aan die vrienden had haar regelrecht de regen in gejaagd. De herinnering aan de krak die ze had gehoord toen ze het beest verpletterde, deed een rilling over haar rug lopen. Niets vunziger dan een spin, dacht ze. Ze zou vanavond wel zien of er een leger op haar stond te wachten.

Wie vanuit de hoogte had meegekeken, had een beeld gezien dat aan een film deed denken. De eerste regen van het najaar viel uit de lucht en de voetgangers hadden hun kleurige garderobe ingeruild voor sombere jassen. Hun pas was niet langer vederlicht, maar gejaagd en zwaar. Een toeschouwer had twee gehaaste mensen gezien, met hun hoofden naar voor gebogen. Een man en een vrouw. Gelukkig was de man een kop groter dan de vrouw, of ze waren met hun voorhoofden tegen mekaar geknotst. Dat had de onafwendbare botsing op de hoek waar ze allebei op af stevenden nog pijnlijker gemaakt.

Want botsen deden ze. En hoe. Tamara’s voorhoofd kwam onzacht tegen Brams sleutelbeen terecht, Brams knie stootte hard tegen haar dij. En allebei hoorden ze de krak van tussen hen in komen. Die potjes voor lichaamsvochten zijn verrassend onstevig. Geschrokken trok Bram het zakje tussen hen uit, maar hij kon niet voorkomen dat er al een straaltje uit een gaatje in één van de hoeken liep.

“Is dat urine?” Tamara was de spin op slag vergeten en keek ontzet naar de vlek op haar jas. Bram had zich het begin van de roman van zijn leven wel anders ingebeeld. Hij zag dus geen andere mogelijkheid dan het op een lopen te zetten. Hier zou hij zich toch nooit uit kunnen praten. Dus knikte hij met al het enthousiasme dat hij nog in zich had en wees naar een punt achter haar.

“Ja, van die panda daar!” Ondanks de penibele situatie voelde hij toch een klein sprankeltje euforie door zijn borstkas jagen toen hij het op een lopen zette, in de richting van waar hij kwam, weg van de blonde vrouw die hij technisch gezien net bepist had. Zo waren die panda’s toch nog ergens goed voor geweest.

About Veerle

Persoonlijke blog. Mijmeringen en belevenissen. Voorkeuren en frustraties. Ik haak alles wat je wilt. Een sjaal, een knuffelbeer, een nieuw lief.
This entry was posted in Echt gebeurd, Fictie. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>