Als het kriebelt moet je krabben

Ik ben gezwicht. Heb mijn lijfspreuk aangepast. Sporten is gevaarlijk werd sporten kan onder bepaalde omstandigheden gezond zijn. Omdat mijn hand-voet-oog-coördinatie het weleens laat afweten, zijn balsporten en turnen bijvoorbeeld nog steeds onverantwoord gevaarlijk terrein. Zelfkennis, het is het begin van sporten zonder blessure.

Dus ging ik voor pilates. Goed voor de rug en de ontspanning van de geest. Twee vliegen in één klap. Dacht ik. Want hoewel we gezamenlijk in en uit puffen, valt mijn idee van ontspanning niet meteen samen met een gezichtsveld dat meetrilt met mijn buikspieren.

Wat ik ook niet bepaald ontspannend vind, is de strakheid van de poep van de instructrice. Het geeft me een doel, dat wel. Maar aangezien mijn derrière afgelopen weekend harder trilde dan het taartdeeg dat ik met de hand stond op te kloppen, vrees ik dat ik nog een lange, vermoeiende weg te gaan heb. En inspanning, ik vind het geen ontspanning. Hoe hard ik ook probeer.

Gelukkig heb ik de te leveren lichamelijke arbeid al kunnen reduceren tot de puur functionele bewegingen. Tijdens de eerste les kostte het proberen verbergen van mijn ongeschoren benen en het gat in mijn linkerkous me minstens een kwart van mijn energie. Wist ik veel dat we op onze rug met onze benen in de lucht zouden liggen draaien. En dat de lesgeefster mijn bewegingen om de vijf minuten zou komen corrigeren door mijn voet aan het gat in mijn kous vast te nemen. Waarbij ze recht op de stoppels van mijn been keek terwijl ze me “Zitbeenknobbels in de mat en heup stilhouden.” instrueerde. Want die wijde pijpen zakten uiteraard bij elke beenzwaai bijna tot op mijn neus.

Intussen scheer ik dus mijn benen en doe ik gaatloze kousen aan. De stramheid was deze week dan ook opmerkelijk minder dan vorige keer. Het lief klopte me de dag nadien bemoedigend op de bovenkant van mijn achterste. Recht op de blauwe plek op mijn staartbeen. Ik denk dat ik nog maar wat ga sleutelen aan die lijfspreuk. Suggesties zijn welkom. Sportmaatjes ook. Want gedeelde smart is halve smart en twee halfstrakke poepen zijn een hele. Of zoiets.

About Veerle

Persoonlijke blog. Mijmeringen en belevenissen. Voorkeuren en frustraties. Ik haak alles wat je wilt. Een sjaal, een knuffelbeer, een nieuw lief.
This entry was posted in Echt gebeurd. Bookmark the permalink.

One Response to Als het kriebelt moet je krabben

  1. Pingback: Keurslijf. Droomlijf. Mijn lijf. #boostyourpositivity »

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>